Rozwój tras komunikacji samochodowej w zakresie dróg krajowych spowoduje degradację hałasem terenów sąsiadujących. W oparciu o oceny po inwestycyjne może pojawić się wiele wniosków o utworzenie obszarów ograniczonego użytkowania ze względu na hałas.

Planowany rozwój tras komunikacji samochodowej w zakresie dróg krajowych spowoduje degradację hałasem sąsiadujących z drogami terenów użytkowanych przez ludność. W świetle ustawy Prawo ochrony środowiska w oparciu o oceny po inwestycyjne wybudowanych dróg krajowych w ramach programu na lata 2008-2012 może pojawić się wiele wniosków do wojewódzkich sejmików samorządowych o utworzenie obszarów ograniczonego użytkowania ze względu na hałas.

Projektowane w Ministerstwie Infrastruktury Rozporządzenie w sprawie zakresu dokumentacji niezbędnej do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla drogi krajowej oraz rekompensat dla właścicieli nieruchomości położonych w tym obszarze ma wskazać drogę postępowania dyrektorom regionalnych dróg krajowych w celu zminimalizowania wielkości wypłacanych odszkodowań za hałas po powstaniu obszarów ograniczonego użytkowania. Proponowane formy rekompensaty wpisane w paragrafie 5 (ustęp 2, punkt 2) obejmują wypłatę jednorazowego odszkodowania, montaż stolarki okiennej o podwyższonej izolacyjności akustycznej i realizację ekranów akustycznych na elewacjach obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz czasowy pobyt dzieci i młodzieży. Trzecie rozwiązanie z technicznego punktu widzenia budzi wiele niepokoju o skuteczność w akceptowalnych warunkach ekonomicznych. Koszt rekompensaty zgodnie z projektowanym rozporządzeniem będzie obciążał zarządcę drogi krajowej, co jest oczywiste w świetle Prawa ochrony środowiska. Pytanie, jakie od razu się nasuwa jest takie, czy to rozporządzenie ułatwi życie zarządcom dróg krajowych i zmniejszy obciążenie finansowe na wypłatę odszkodowań. Nakazanie umieszczenia w ocenach po inwestycyjnych informacji przydatnych do rewitalizacji budynków (wymaganych przepisami budowlanymi, a nie Prawem ochrony środowiska) byłoby krokiem zwiększającym oszczędności. Informacje przydatne do procesu rewitalizacji zmniejszyłyby kwotę roszczenia o ok. 25 % dla wnioskujących o odszkodowanie za konieczność poprawy stanu technicznego budynku. Projektowane rozporządzenie nie wprowadza takowego nakazu przy opisie zawartości dokumentacji składanej do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Jest to o tyle niezrozumiałe, że bazą wiedzy do określenia wskaźników wynikających z przepisów budowlanych jest ta sama baza wiedzy, jaka jest wykorzystywana do ocen oddziaływania na środowisko dla hałasu nieustalonego od źródeł związanych z komunikacją. Innym zagadnieniem jest forma dochodzenia roszczeń, jaką opisuje ustawa Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z ustawą tylko na drodze postępowania sądowego można dochodzić roszczenia o odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości od podmiotu będącego powodem powstania obszaru ograniczonego użytkowania, czyli od zarządcy drogi krajowej. Polubowne rozwiązanie nie jest ustawowo przewidywane, a składanie wniosków do zarządcy może skończyć się jak w przypadku obszarów dla lotnisk w Warszawie, czy Poznaniu. Wnioski były przyjmowane, analizowane, a potem odrzucane, co zapewne miało na celu wyczerpanie przeciwnika. Czytając projekt rozporządzenia za niepokojący należy uznać fakt, że Państwo Polskie nie przewiduje wprowadzenia w takich sytuacjach prospołecznych i zyskownych dla zarządców dróg technik rozwiązywania zagadnienia degradacji akustycznej środowiska zbudowanego. Na hałasie możne zarobić, tylko potrzebna jest do tego wola.

Dla Ekologiczni.pl
mgr inż. wibroakustyk Jacek Danielewski

FABRYKA CISZY
www.akustyka.pl